|
De Viktor Holzenberg trofee
Viktor Holzenberg was geen zonderling. Viktor was gewoon als ieder mens. Altijd vrijgezel gebleven, maar met genoeg vrienden om na zijn werk een glas mee te nuttigen in zijn stamcafé de Worm.
Viktor dronk graag vieux. En om de dorst te lessen vooraf twee glazen Guinness. In eerste instantie was het alleen maar vieux, maar toen Viktor eens De Worm binnenstapte en er, “tegen de dorst”, vijf achter elkaar naar binnen sloeg, heeft Stan, zoals een goed barman betaamt, hem erop gewezen dat het drinken van enig andere drank misschien beter helpt tegen uitdroging. Het voorstel om water te drinken werd resoluut afgewezen en zo is dus Guinness als compromis ontstaan.
Viktor dronk dus dagelijks twee glazen Guinness, gevolgd door een variabel aantal vieux, afhankelijk van het publiek aan de bar van De Worm.
Viktor was een graag geziene gast. Natuurlijk had ook hij zijn kleine onhebbelijkheden aan het einde van de avond, maar die waren niet regelmatig. En trouwens ook niet echt storend. Hij viel niet in slaap en als hij dat toch deed ontkende hij. Viktor ging altijd netjes naar huis als hem dat gevraagd werd. Als hij onverhoopt indommelde greep Stan een ijzeren asbak en sloeg er drie keer hard mee op het doorleefde barblad van Café de Worm. Dan keek Viktor enkel op, streek met zijn werkhanden zijn grijze baard recht, keek Stan dreigend aan en sprak: “ Wie roept mij? Op naar de kombuis!”.  Viktor had in zijn jonge jaren als stoker op de Holland-Amerika-Lijn gevaren. Het slaan op de bar klonk hem in de oren als een oproep om naar de kombuis te gaan, alwaar hij normaliter een aantal Brugal Carta Dorada Ron dronk. Deze Dominicaanse rum lijkt volgens hem enigszins op vieux, maar dan natuurlijk veel beter. Aldus verklaart Viktor zijn voorliefde voor vieux bij Cafe de Worm: “Dorado Ron is onovertroffen, maar de vieux van De Worm kan er mee door”.
Volgens Viktor was het een onuitgesproken geheim dat Stan zijn vieux zelf stookte. De zolder van Café de Worm was het heiligdom van Stan. Niemand kwam daar boven. Zelfs Viktor, toch één van de oudste stamgasten, was er nog nooit geweest. Volgens Viktor was dát de plek waar de stookketel stond. “Het is toch raar dat Stan nooit zijn lege vieux flessen weggooit.” zei Viktor. “En daarbij; waarom zijn de honden van Stan altijd boven, zelfs als de Worm dicht is? Nee, daar wordt de vieux gestookt!” En niemand kom Viktor ervan weerhouden zijn vermoedens tegen iedere voorbijganger uit te spreken.
Als test had Viktor een lege vieux-fles gemerkt met een kruisje, maar helaas heeft hij deze fles nooit meer ontwaard. Viktor dacht dat Stan hem door haden deze fles nu gebruikte om het lekbier op te vangen. Dit inferieure bier werd traditioneel ‘voor weinig’ verkocht aan de zwervers in de stad.
Viktor had sluitend bewijs gevonden. Boven is een stokerij! Hij had Franske Lampers eens met de bewuste fles van Stan rond zien lopen. Toen Viktor hem vroeg hoe hij aan die fles kwam, antwoordde Franske Lampers bot: “Daar heb je niets mee te maken.” Volgens Viktor maakt dit voorval duidelijk dat Stan een ketel op zolder heeft staan. En Franske Lampers zit in het complot.
Viktor is een van de beste vaste klanten van Café de Worm en speciaal voor hem heeft Stan de Viktor Holzenberg trofee in het leven geroepen.
Deze prijs wordt uitgereikt aan de verteller van het Sterkste Verhaal van Nederland.
Het Sterkste Verhaal van Nederland is een vrije competitie sterke verhalen vertellen. Voor meer info kom naar Café de Worm te Tilburg.
Waterdragers
Viktor was een ambachtsman; binnenschilder in de restauratie. Van huis uit was hij kunstschilder, maar daar was geen droog brood in te verdienen. Hij verdiende dus zijn brood met het herstellen van het binnenwerk van oude panden en kerken. De ene dag was Viktor in Haarlem in de grote kerk het altaar aan het restaureren. De dag daarna was hij gewoon in Tilburg aan het werk, om vervolgens drie weken in het buitenland mee te werken aan de restauratie van een groot Frans Chateau. Opvallend was wel dat Viktor net in het buitenland zat als Stan weer eens had gevraagd of Viktor zijn rekening wilde betalen. Viktor wilde altijd graag zijn rekening betalen, maar soms kwam het er even niet van. Maar dat kan de beste gebeuren, nietwaar?
Meestal vroeg Stan of Viktor wilde betalen als hij even genoeg van hem had. Op het moment dat Viktor bijvoorbeeld weer over de vieuxstokerij begon. Dan vroeg Stan of Viktor wilde betalen. Dat zorgde voor rust. Stan was een goede uitbater, maar hij had vooral behoefte aan rust.
Laatst nog kwam er jong stel De Worm binnen. Stan was alleen, en wilde eigenlijk niets meer dan Radio Tour de France luisteren op de oude transistor naast de ijskast. Normaal stond er in de Worm altijd wat muziek, maar in de eerste drie weken van juli wilde Stan nog weleens radio Tour de France aanzetten. Hij had zelf gefietst en wist wat het was om af te zien. Vijf uur lang in de brandende zon op de fiets. In die tijd had je nog geen zonnebrand factor 50, met als gevolg dat je totaal verbrand in het hotel aankwam. Stan was zo vaak verbrand dat zijn huid taai als leer was. Hij zal nooit meer verbranden.. De zon heeft geen invloed meer op hem, vertelde hij regelmatig met trots. Toch zat hij in de zomer meer binnen dan buiten, omdat de radio binnen stond en hij per se Radio Tour de France wilde luisteren. Stan had uitermate veel bewondering voor de knechten, of waterdragers zoals hij ze liefkozend noemde. Hij had er bewondering voor, maar aan de andere kant minachtte hij deze kant van de wielrennerij. Hij vond het een doodzonde dat deze mannen zo hard voor hun kopman moeten werken terwijl het zoveel makkelijker kan.
Op zijn fietstochten dronk Stan wel zes liter water. Hij vond het nooit prettig om veel te stoppen en had een niet te ingenieuze manier gevonden om zijn water te vervoeren. Stan reed gewoon de koers met een kratje achter op zijn fiets. Hij was dan wel zwaarder dan zijn collega’s maar had als voordeel dat hij niet hoefde te stoppen. Een lange tijd heeft er een foto gehangen van een nog jonge Stan in een peloton met een groen kratje met 10 bidons. Stan zei dat het een groen kratje was, want de foto was zwart wit. Op een gegeven moment was deze foto verdwenen. Stan heeft daarna nooit meer over zijn fietstochten verteld. Maar dit terzijde.
Op de bovenkant van het kratje zat een installatie gebouwd. Je zou het kunnen vergelijken met een fustenwissel-systeem waarbij, als een fust leeggetapt is, automatisch wordt overgeschakeld van de ene fust op een andere. Stan had dit zelf gebouwd en er jammer genoeg geen patent op aangevraagd. Of de introductie van het fustenwissel-systeem in de horeca en het verdwijnen van de foto iets met elkaar te maken hebben durf ik niet te zeggen. Het mooie van Stan zijn watersysteem was dus dat hij niet af hoefde te stappen tijdens de koers. Stan had een slang lopen van zijn oksel naar het kratje. Het leek of hij heel de dag aan zijn oksel rook, maar dat was om te drinken. Heel af en toe zie je Stan nu nog aan zijn oksel ruiken in de Worm. Dit is niet omdat hij denkt dat hij riekt, maar gewoon een tik uit de tijd dat hij nog veel fietste.
Stan zoog aan de slang en kreeg zijn drinken binnen. Op het moment dat de bidon leeg was drukte Stan met zijn rechterduim op een knopje naast de rem en werd automatisch de volgende bidon aangeslagen. Stan had zes liter water nodig, maar de bidons in die tijd waren maar een halve liter groot. Een snelle rekensom leerde dat hij een liter te kort kwam. Vaak verloor Stan dan ook een koers door te veel vochtverlies in de laatste kilometer.
Naarmate Stan ouder werd kon hij dit beter verkroppen. Hij besloot te stoppen met koersen en Café de Worm te beginnen. Viktor kende dit verhaal en heeft samen met Stan een aantal koersen meegereden. Zonder medeweten van Stan had hij een zelfde installatie gebouwd, maar net als Stan kwam ook Viktor de laatste kilometers tekort en kwam ook nog veel later dan Stan binnen. Viktor kon dit in tegenstelling tot Stan niet verkroppen. Op een dag kwam Viktor als eerste binnen. Stan was hier uiterst verbaasd over. De uitleg volgde snel. Viktor had een tandartsbakje gevonden en dit aan de onderkant van zijn rug gemonteerd. Net boven zijn stuitje. Hierin werd al het zweet dat over zijn rug liep opgevangen en met behulp van een slang in de eerste bidon gepompt. Volgens Viktor was dit niet per se lekker. Maar hij ving wel twee vliegen in een klap. Hij had extra vocht èn tegelijk ook zout binnen, zodat hij ’s avonds minder hoefde te eten.
Met de komst van het professionele koersen is de kratjestechniek van Stan verboden. Dit is ook de reden waarom men nu met knechten werkt die water naar de kopmannen brengen. Terwijl het zoveel makkelijker kan
|